Max de Moestuinman leert alles gaandeweg

Max de Moestuinman leert alles gaandeweg

7 mei 2019 Stukjes Handboek 0
max-de-corte-mostuinman-rotterdam

Max de Corte weet bijna alles van… moestuinieren, organiseren, permacultuur, waarmaken, stadslandbouw en what not. Lees hier hoe hij dat deed.

‘Ik heb met mezelf afgesproken, nu bijna acht jaar geleden, dat ik alleen nog maar ga doen wat ik leuk vind. En dat ik niet iedere dag hetzelfde werk doe. En dat ik veel wil leren. Ik zat me op een kantoor te vervelen en ik voelde aan alles: dit wordt hem niet. Er werd gereorganiseerd bij het bedrijf waar ik werkte en mijn contract werd niet verlengd. Daar had ik het stiekem een heel klein beetje naar gemaakt, dus ik dacht: mooi. Het kan beginnen.

‘Ik had een jaar WW en een spaarpotje, en daarmee twee jaar de tijd en de vrijheid. Daar snakte ik naar. Ik vertrouwde erop dat als ik na die twee jaar dringend geld nodig zou hebben, ik vast wel ergens werk zou vinden en gelukkig had mijn vriendin ook dat vertrouwen. Wat een verademing.

‘Ik was in die tijd op mijn balkon wat plantjes aan het kweken, en algauw had ik een stukje grond geregeld voor een buurtmoestuin. Lekker buiten zijn, vieze handen, samen met anderen aan iets moois werken. Heerlijk. Leergierig als ik ben verslond ik boeken, bezocht ik bijeenkomsten en ging ik met allerlei experts in gesprek. Ik leerde me te pletter. Van de ene tuin rolde ik in de andere en steeds vaker was er budget voor wat ik deed. Ik ging zelfs workshops geven om kennis te delen, daar betalen mensen dan voor, met geld of met onbetaald werk. Ik kreeg te maken met steeds meer vrijwilligers en dat vond ik soms wel lastig. Omdat ik dan de baas moest zijn. Hoe moet dat? En wil ik dat? Maar ook omdat al die mensen onbetaald komen werken, ze moeten wel wat terugkrijgen, vond ik. Door dat zo open mogelijk met hen te bespreken kwam ik erachter dat ze kwamen omdat ze er plezier in hadden. En omdat ze dingen leerden over permacultuur waar ze thuis iets aan hadden. En zelfs dat het helemaal ok√© is om als co√∂rdinator van een tuinproject betaald te krijgen voor de verantwoordelijkheid en de inspanning die je levert, terwijl zij niets materieels krijgen. Ze gunnen het me. En natuurlijk, als iemand waardevol is voor een project en er valt wat te verdelen, dan verdelen we dat in goed overleg.

‘Ik ben nu acht jaar verder en zelfs mijn schoonmoeder is trots op me dat ik met dit werk mijn brood kan verdienen. Ik kan zelf kiezen welk werk ik wel en niet aanneem, ik kan kiezen tussen gewoon leuk of superleuk. Ik kies nu vooral datgene waar ik het meest kan leren, want daar word ik het gelukkigst van. De zoektocht naar vrijheid heeft me heel veel vrijheid opgeleverd. Meer dan ik kon hopen.

Lees meer interviews met andere waarmakers in het Handboek voor Wereldverbeteraars