Interview: Maarten Hunink de serial waarmaker over Not a Factory

Interview: Maarten Hunink de serial waarmaker over Not a Factory

15 november 2018 Stukjes Handboek 0
not a factory, maarten hunink

 

Maarten Hunink, serial waarmaker en oprichter van Not a factory:

Ik had dus al die mooie projecten gedaan en wist eigenlijk niet goed wat ik aan moest met mijn leven. Je kent het wel, een beetje broeden op een volgende stap. Ik ging ‘gewoon’ werk doen en zo. Toen anderhalf jaar geleden die vluchtelingencrisis uitbrak, werd ik daar zo door geraakt dat ik iets wilde doen om te helpen. Wat bijna nog sterker was dan het willen helpen, was dat ik nieuwsgierig was naar de situatie. Ik wilde het van dichtbij zien en horen, zien en voelen hoe het is om daar te zijn. Niet lang daarna zat ik op het eiland tussen de in onzekerheid verkerende vluchtelingen en de pessimistische Grieken. Ik hielp een Noorse organisatie, we zorgden voor de basisbehoeften en deelden ingezamelde kleding en voedsel uit aan vluchtelingen.

Het is mooi om zo te kunnen helpen, maar ik merkte dat het de situatie niet veranderde. En ergens werd ik daar ook moedeloos van. Ik ging bij mezelf te rade en voelde dat wat er nodig zou zijn, iets moest zijn wat iedereen ter plekke weer hoop zou geven, dat dingen wel kunnen verbeteren en dat ze daar zelf een rol in hebben. Zowel Grieken als vluchtelingen, allebei.

Hoe dat dan bij mij gaat, is dat ik me heel erg onzeker ga voelen. Er moet iets komen, maar wat? En dat weet ik dan niet. En zelf kom ik er niet uit. Het enige dat ik kon doen, was tegelijkertijd over het verlangen naar hoop vertellen, en over de uitzichtloosheid die heerst. Dat deed ik met bijna iedereen die ik sprak. En langzaam maar zeker kreeg ik steeds beter voor ogen wat ik kon doen: mensen samen ter plekke iets moois laten maken. Kleding, waarom niet? Ik ontmoette in mijn maandenlange zoektocht eens een Syrisch echtpaar, Mohamed en Noor, dat écht goed kon naaien. En toen ik hier met hen over sprak, leek het alsof alle lampjes aangingen. Yes. Ik wist het. Ik ga met hen een kledingfabriekje beginnen dat geen kledingfabriekje is! Stiekem een fabriekje van hoop eigenlijk.

En dan gaat het snel bij mij. De naam Not a Factory kwam in me op en ik voelde aan alles dat dit het was. Ik kon er het lettertype bij wijze van spreken al van voor me zien, en wat we zouden gaan maken. Het was gelukt om een vorm en een identiteit te doen ontstaan waar ik van mezelf aan moet en wil bijdragen. En anderen ook, merk ik. En hoewel ik pas net ben begonnen, merk ik dat het helemaal klopt. Ik weet nog niet hoe we alles gaan doen, maar ik krijg nu ik even in Nederland ben heel veel positieve feedback, media-aandacht en aanbiedingen voor hulp. Terwijl er nog niet een T-shirt gemaakt is.

Het is trouwens heerlijk om even in Nederland te zijn. Niet alleen omdat hier alles werkt, maar ook om weg te zijn uit die situatie. Ja, daar wil en ga ik helpen, maar soms zit ik zo in de uitvoer en de shit ter plekke dat ik te veel ontlaad raak of zo. Hier kan ik niet alleen lekker ontspannen, vrienden zien, me scheren 😉 en in bad en zo, maar ook ruimte maken om me op te laden aan waarom ik het allemaal doe. Want dat heb ik straks weer nodig, zo werkt het voor mij nu eenmaal.

Met het Handboek voor Wereldverbeteraars ontdek je hoe jíj jouw verlangen kunt omzetten in een prachtvorm en hoe je daar een passende identiteit aan kunt geven.